พระพุทธองค์ทรงตรัส...
แม้นว่าบุคคลใดเอาพ่อแบกไว้บนไหล่ซ้าย
เอาแม่แบกไว้บนไหล่ขวา
วนรอบเขาพระสุเมรุ
เป็นจำนวนหนึ่งแสนกัป
จนไหล่ทั้งสองข้างบดเนื้อเถือกระดูก
แทงกระฉุดถึงไขข้อ
โลหิตไหลอาบท่วมถึงข้อเท้า
ก็มิอาจทดแทนพระคุณอันยิ่งใหญ่
ของบุพการีได้...
ถ้าทำอะไรดีๆ แล้ว
คนมองว่าสร้างภาพ
ก็ช่างเขา
อย่างน้อยเราก็ได้ทำดี
ไม่เหมือนเขา ที่แค่คิดดี
ยังทำไม่ได้เลย...
คนเราเกิดมาชาตินี้
แม้มีทรัพย์สมบัติมากมายเพียงใด
ก็ไม่สามารถนำติดกายไปได้
ไม่ว่าจะคนจน คนรวย เด็กหรือผู้ใหญ๋
ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้ารออยู่
ห้วงน้ำที่เต็มฝั่ง พึงพัดพาต้นไม้ที่ใกล้ตาย
ไม่ยังตลิ่งฉันใด สัตว์มีชีวิตทั้งปวง
ย่อมถูกความแก่ และ ความตายพัดไปฉันนั้น...
โกรธเขา เราทุกข์
เกลียดเขา เราทุกข์
ไม่ชอบเขา เราทุกข์
อยากสบาย ให้ปล่อยวาง
เจ้าสวดมนต์...แต่นินทา
เจ้าทำทาน...แต่เอาเปรียบ
เจ้ามีความรู้...แต่ดูถูกคน
เจ้าตัวขาว...แต่ใจเจ้าดำ
เจ้ามีมิตรแท้...แต่เจ้าไม่แท้
เจ้าทำกุศล...แต่หมายชื่อเสียง
เจ้ามีทุกสิ่ง...แต่ไม่เคยแบ่งปัน
เจ้าดูแลคนอื่น...แต่ห่างเหินพ่อแม่
เจ้างดเนื้อสัตว์...แต่ข่มเหงเพื่อนมนุษย์
เจ้าหาตัวเองไม่เจอ...แต่กรรมหาเจ้าเจอ
มายาหงส์ดำ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น